نویسنده: علیرضا نیک نام (متخصص فیزیولوژی ورزشی)

مقدمه (یک مطالعه ۴۷ ساله پاسخ می‌دهد!)

یک مطالعه بزرگ سوئدی که نزدیک به پنج دهه افراد را دنبال کرده است نشان می‌دهد کاهش توانایی‌های جسمانی بدن بی‌سر و صدا از حدود ۳۵ سالگی آغاز می‌شود. پژوهشگران دریافتند که آمادگی جسمانی، قدرت و استقامت عضلانی از این سن به بعد به تدریج کاهش می‌یابد و با گذشت زمان سرعت این کاهش بیشتر می‌شود. با این حال یک خبر امیدوارکننده هم وجود دارد: افرادی که در سنین بالاتر شروع به فعالیت بدنی کردند، توانستند عملکرد فیزیکی خود را تا ۱۰ درصد بهبود دهند. این پژوهش در مؤسسه کارولینسکا و در قالب پروژه‌ای به نام مطالعه فعالیت بدنی و آمادگی جسمانی سوئد (SPAF) انجام شد. دانشمندان چند صد زن و مرد را که به‌طور تصادفی انتخاب شده بودند، از سن ۱۶ تا ۶۳ سالگی طی مدت ۴۷ سال به‌طور مداوم بررسی کردند و بارها میزان آمادگی جسمانی و قدرت آن‌ها را اندازه‌گیری کردند. نتایج این تحقیق در مجله Journal of Cachexia, Sarcopenia and Muscle منتشر شده است.

کلمات کلیدی: آمادگی جسمانی، پیری عضلانی، ضعف قدرت، سالمندی

بیشتر بخوانید

نویسنده: علیرضا نیک نام (متخصص فیزیولوژی ورزشی)

آدرس صفحه اینستاگرام: Sportphysiologist@  آدرس ایمیل: Alireza73.Niknam@gmail.com

چکیده

تمرینات کار با وزنه یا همان تمرینات مقاومتی به طور مثبتی بر چند جنبه از سلامت و عملکرد بازیکنان فوتبال تاثیر می گذارد. تمرین با وزنه ها و دیگر شکل های مقاومت، قدرت، توان، هایپرتروفی (اندازه عضله) و استقامت عضلانی موضعی را افزایش می دهد و دیگر قابلیت های زیست حرکتی وابسته به مهارت مانند تحرک پذیری، شتاب، سرعت و چابکی را بهتر می کند. شناسایی فواید بالقوه انجام فعالیت ورزشی در برابر مقاومت وزن بدن، وزنه های خارجی (وزنه های آزاد)، کشش های ارتجاعی و دیگر شکل های مقاومت به اقدامی رایج و منظم در آماده سازی بازیکنان فوتبال تبدیل شده است. اگرچه، اصول پایه تمرین مقاومتی سال ها است که پذیرفته شده است، اما دانش و اختصاصی شدن برای فوتبال و دیگر ورزش ها در حال تکامل است. اولین آزمایش های کنترل شده که مفهوم اجرای فعالیت ورزشی در برابر مقاومت و افزایش فزاینده وزنه ها (اضافه بار فزاینده) را برای توسعه قدرت مطالعه کرده است، در دهه ۱۹۴۰ توسط دکتر توماس مولر دِلوروم انجام شده است.دلوروم پزشکی در مرکز بهداشت و سلامت ارتش آمریکا بود که نظریه بهبود قدرت عضلانی و افزایش سرعت بازیابی (ریکاوری) پس از آسیب را پس از اعمال اضافه بار عضلانی توسط وزنه های آزاد ارائه کرد. پس از اجرای آزمایشی این مفهوم در سربازان آسیب دیده که به نتایج مثبتی نیز دست یافت، وی در سال ۱۹۴۶ یک مقاله ابتدایی درباره به کارگیری تمرین مقاومتی سنگین با استفاده از اضافه بار فزاینده برای تحریک توسعه قدرت منتشر کرد. دلوروم از بارهای معادل 10RM (معادل ۱۰ تکرار بیشینه) برای بهبود پیامدهای بازتوانی در ۳۰۰ سرباز آسیب دیده استفاده کرد. این رویکرد قطعی، به یک پارادایم (الگو واره) متحول کننده در آماده سازی جسمانی، ورزش ها و مبارزه ها منجر شد و هفت دهه است که در خصوص چگونگی بهترین روش اعمال بار برای تحریک سازگاریهای عصبی عضلانی در حال پیشرفت است. در حال حاضر معلوم شده است، در سطح مولکولی و سیستمیک (کل بدن) بار، حجم فعالیت ورزشی، دروه های استراحت، سرعت حرکت، ترتیب حرکات و همه متغیرهای برنامه ریزی کوتاه مدت تمرین (حاد)، چگونه بر نتایج عملکردی تاثیر می گذارند. تمرکز اصلی این فصل بر معرفی فواید بنیادین تمرین مقاومتی در زمینه بازیکنان فوتبال است، با وجود این، قبل از بحث درباره این مفاهیم برای متخصصان بدنسازی و قدرت اهمیت دارد که به صورت جزئی برخی از سازوکارهای زیربنایی سازگار شدن به فعالیت ورزشی درک شود.

بیشتر بخوانید