Tag Archive for: آسیب ورزشی

فیفا 11

نویسنده: علیرضا نیک نام (متخصص فیزیولوژی ورزشی)

مقدمه

برنامه گرم‌ کردن FIFA +11

گرم‌کردن یکی از مهم‌ترین بخش‌های هر جلسه تمرینی و مسابقه در فوتبال است؛ بخشی که نه‌تنها بدن را برای فعالیت شدید آماده می‌کند، بلکه نقشی اساسی در پیشگیری از آسیب‌دیدگی‌های رایج اندام تحتانی دارد. کنفدراسیون فوتبال فیفا با همکاری گروهی از بهترین متخصصان پزشکی ورزشی جهان یک پروتکل استاندارد، علمی و قابل‌اجرا را طراحی کرده است که با عنوان FIFA +11 شناخته می‌شود. این برنامه نتیجه بیش از یک دهه پژوهش‌های معتبر در تیم‌های باشگاهی، حرفه‌ای و رده‌های پایه است و نشان داده شده که می‌تواند میزان آسیب‌ها را تا ۳۰ تا ۵۰ درصد کاهش دهد، عملکرد حرکتی بازیکنان را بهبود دهد و کیفیت تمرین را به سطح بالاتری برساند. به طور کلی FIFA +11 یک گرم‌کردن چندبُعدی است که به طور هم‌زمان بر فعالسازی عضلات اصلی، افزایش کنترل عصبی‌عضلانی، بهبود تعادل، تقویت عضلات همسترینگ و میان‌تنه، اصلاح الگوهای حرکتی و آماده‌سازی سیستم قلبی–عروقی تمرکز دارد. ساختار سه‌قسمتی این برنامه به مربیان کمک می‌کند که بدون نیاز به تجهیزات پیچیده، یک دستورالعمل استاندارد و کارآمد را در هر سطحی از فوتبال—from grassroots to elite—اجرا کنند.

کلمات کلیدی: گرم کردن فیفا، فیفا ۱۱+، فوتبال، FIFA +11

بیشتر بخوانید

تمرینات مقاومتی ویژه برای بازیکنان فوتبال

نویسنده: علیرضا نیک نام (متخصص فیزیولوژی ورزشی)

آدرس صفحه اینستاگرام: Sportphysiologist@  آدرس ایمیل: Alireza73.Niknam@gmail.com

چکیده

تمرینات کار با وزنه یا همان تمرینات مقاومتی به طور مثبتی بر چند جنبه از سلامت و عملکرد بازیکنان فوتبال تاثیر می گذارد. تمرین با وزنه ها و دیگر شکل های مقاومت، قدرت، توان، هایپرتروفی (اندازه عضله) و استقامت عضلانی موضعی را افزایش می دهد و دیگر قابلیت های زیست حرکتی وابسته به مهارت مانند تحرک پذیری، شتاب، سرعت و چابکی را بهتر می کند. شناسایی فواید بالقوه انجام فعالیت ورزشی در برابر مقاومت وزن بدن، وزنه های خارجی (وزنه های آزاد)، کشش های ارتجاعی و دیگر شکل های مقاومت به اقدامی رایج و منظم در آماده سازی بازیکنان فوتبال تبدیل شده است. اگرچه، اصول پایه تمرین مقاومتی سال ها است که پذیرفته شده است، اما دانش و اختصاصی شدن برای فوتبال و دیگر ورزش ها در حال تکامل است. اولین آزمایش های کنترل شده که مفهوم اجرای فعالیت ورزشی در برابر مقاومت و افزایش فزاینده وزنه ها (اضافه بار فزاینده) را برای توسعه قدرت مطالعه کرده است، در دهه ۱۹۴۰ توسط دکتر توماس مولر دِلوروم انجام شده است.دلوروم پزشکی در مرکز بهداشت و سلامت ارتش آمریکا بود که نظریه بهبود قدرت عضلانی و افزایش سرعت بازیابی (ریکاوری) پس از آسیب را پس از اعمال اضافه بار عضلانی توسط وزنه های آزاد ارائه کرد. پس از اجرای آزمایشی این مفهوم در سربازان آسیب دیده که به نتایج مثبتی نیز دست یافت، وی در سال ۱۹۴۶ یک مقاله ابتدایی درباره به کارگیری تمرین مقاومتی سنگین با استفاده از اضافه بار فزاینده برای تحریک توسعه قدرت منتشر کرد. دلوروم از بارهای معادل 10RM (معادل ۱۰ تکرار بیشینه) برای بهبود پیامدهای بازتوانی در ۳۰۰ سرباز آسیب دیده استفاده کرد. این رویکرد قطعی، به یک پارادایم (الگو واره) متحول کننده در آماده سازی جسمانی، ورزش ها و مبارزه ها منجر شد و هفت دهه است که در خصوص چگونگی بهترین روش اعمال بار برای تحریک سازگاریهای عصبی عضلانی در حال پیشرفت است. در حال حاضر معلوم شده است، در سطح مولکولی و سیستمیک (کل بدن) بار، حجم فعالیت ورزشی، دروه های استراحت، سرعت حرکت، ترتیب حرکات و همه متغیرهای برنامه ریزی کوتاه مدت تمرین (حاد)، چگونه بر نتایج عملکردی تاثیر می گذارند. تمرکز اصلی این فصل بر معرفی فواید بنیادین تمرین مقاومتی در زمینه بازیکنان فوتبال است، با وجود این، قبل از بحث درباره این مفاهیم برای متخصصان بدنسازی و قدرت اهمیت دارد که به صورت جزئی برخی از سازوکارهای زیربنایی سازگار شدن به فعالیت ورزشی درک شود.

بیشتر بخوانید